به گزارش خبرنگار مهر، مس در اقتصاد معدنی ایران دیگر صرفاً یک ماده اولیه برای تولید کاتد و کنسانتره نیست؛ فلزی استراتژیک است که توسعه شبکه برق، خودروهای برقی، تجهیزات الکترونیکی، انرژیهای تجدیدپذیر و صنایع پیشرفته به آن گره خورده است. همین جایگاه باعث شده رقابت برای کشف ذخایر جدید مس در جهان شدت بگیرد و کشورهایی که از ذخایر این فلز برخوردارند، توسعه اکتشاف و افزایش ظرفیت استخراج و فرآوری را در اولویت قرار دهند. ایران نیز در حالی وارد مرحله تازهای از توسعه صنعت مس شده که از یک سو بخش عمده ذخایر آن در چند استان متمرکز است و از سوی دیگر، موج جدید اکتشافات در حال تغییر نقشه ذخایر مس کشور است.
جدیدترین آمارهای منتشرشده در سنجههای عملکردی برنامه هفتم توسعه وزارت صنعت، معدن و تجارت درباره ذخایر قطعی اکتشاف کانسنگ مس در سال ۱۴۰۳ نشان میدهد مجموع ذخایر قطعی اکتشافشده کانسنگ مس کشور به یک میلیارد و ۵۷۲ میلیون و ۱۳۹ هزار و ۲ تن رسیده است؛ رقمی که البته باید آن را از ذخایر زمینشناسی، ذخایر قابل معدنکاری و ذخایر باقیمانده معادن فعال تفکیک کرد.
بر اساس همین آمار، کرمان با یک میلیارد و ۲۹۸ میلیون و ۲۲ هزار و ۲۱۹ تن در صدر استانهای دارای ذخیره قطعی کانسنگ مس قرار دارد و به تنهایی بیش از ۸۲ درصد مجموع ذخایر قطعی اکتشافشده را در اختیار گرفته است. بعد از کرمان، خراسان رضوی با ۲۵۳ میلیون و ۳۳۶ هزار و ۶۰۰ تن و آذربایجان شرقی با ۱۰ میلیون و ۷۱۵ هزار تن قرار دارند. خراسان جنوبی با چهار میلیون و ۹۹۳ هزار تن و تهران با یک میلیون و ۷۵۰ هزار تن نیز در رتبههای بعدی ایستادهاند.
این تمرکز در استانهای اصلی، زمانی بیشتر خودنمایی میکند که ذخایر سایر استانها بررسی شود؛ سمنان یک میلیون و ۲۳۹ هزار و ۸۱۴ تن، مرکزی یک میلیون و ۱۸۷ هزار و ۹۹۹ تن، هرمزگان ۲۹۰ هزار تن، اصفهان ۲۰۰ هزار تن، همدان ۱۸۱ هزار و ۳۸۹ تن، زنجان ۱۳۵ هزار تن و یزد ۸۸ هزار تن ذخیره قطعی کانسنگ مس دارند. در مقابل، در ۱۹ استان کشور هیچ ذخیره قطعی کانسنگ مس شناسایی نشده است.
ذخایر مس؛ یک عدد واحد نیست
در بررسی وضعیت مس ایران یک تفکیک آماری اهمیت اساسی دارد؛ چرا که «ذخیره قطعی اکتشافشده»، «ذخیره ثبتشده در پروانه بهرهبرداری»، «ذخیره باقیمانده»، «منابع زمینشناسی» و «ذخیره قابل معدنکاری» یک مفهوم ندارند.
گزارش مرکز پژوهشهای مجلس که وضعیت ذخایر را تا پایان سال ۱۴۰۲ بررسی کرده، نشان میدهد ذخیره قطعی ثبتشده کانسنگ مس در پروانههای بهرهبرداری و گواهیهای کشف کشور در مجموع ۵ میلیارد و ۷۳۹ میلیون و ۲۰۰ هزار تن بوده است. پس از کسر استخراج مؤثر، ذخیره باقیمانده حدود ۴ میلیارد و ۶۸۲ میلیون و ۳۰۰ هزار تن برآورد شده است.
ترکیب این ذخایر نیز عمدتاً سولفیدی است؛ در پروانههای بهرهبرداری حدود ۵ میلیارد و ۵۴۰ میلیون تن کانسنگ سولفیدی ثبت شده که پس از کسر استخراج مؤثر، حدود ۴ میلیارد و ۴۹۱ میلیون تن از آن باقی مانده است. ذخیره کانسنگ اکسیدی ثبتشده در پروانههای بهرهبرداری نیز ۱۰۲ میلیون تن بوده که حدود ۹۴.۱ میلیون تن آن به عنوان ذخیره باقیمانده محاسبه شده است.
مرکز پژوهشهای مجلس همچنین بر این نکته تأکید کرده که برای محاسبه ذخایر باقیمانده، میزان استخراج مؤثر از ذخیره ثبتشده کسر شده و برای برخی معادن به دلیل نبود سری زمانی کامل استخراج، از اطلاعات شرکتهای بهرهبردار و منابع دیگر استفاده شده است. در مورد معادنی مانند مس سرچشمه، میدوک و سونگون نیز از گزارش شرکتهای بهرهبردار و اطلاعات کدال استفاده شده است.
این تفاوت آماری در صنعت مس اهمیت زیادی دارد؛ زیرا افزایش ذخیره زمینشناسی به خودی خود به معنای افزایش فوری تولید نیست. یک ذخیره باید از مرحله شناسایی و ارزیابی عبور کند، به ذخیره قابل معدنکاری تبدیل شود، زیرساخت استخراج و فرآوری برای آن ایجاد شود و در نهایت وارد چرخه تولید شود.
ایران در جمع دارندگان بزرگ ذخایر مس
بر اساس گزارش مرکز پژوهشها با استناد به دادههای سال ۲۰۲۴ سازمان زمینشناسی آمریکا، ذخایر مس جهان حدود ۹۸۰ میلیون تن فلز محتوا برآورد شده و ایران با حدود ۲۳ میلیون تن فلز محتوا، حدود ۲.۳ درصد ذخایر جهان را در اختیار داشته و در جایگاه دهم قرار گرفته استذخایر مس جهان حدود ۹۸۰ میلیون تن فلز محتوا برآورد شده و ایران با حدود ۲۳ میلیون تن فلز محتوا، حدود ۲.۳ درصد ذخایر جهان را در اختیار داشته و در جایگاه دهم قرار گرفته است.
این گزارش همچنین نشان میدهد در سال ۱۴۰۲ از محل صدور گواهیهای کشف جدید، حدود ۹.۸ میلیون تن به ذخایر قطعی انواع کانسنگ مس کشور اضافه شده که میانگین عیار آنها حدود ۰.۶۵ درصد بوده است.
از سویی دیگر برآوردهای جدیدتر از وضعیت ذخایر مس ایران نیز از افزایش قابل توجه منابع کشور حکایت دارد. بر اساس این دادهها، ایران با در اختیار داشتن حدود ۶۶ میلیون تن ذخیره مس در جایگاه ششم جهان قرار گرفته است؛ آماری که در مقایسه با برآورد ۲۳ میلیون تن فلز محتوا، نشاندهنده تفاوت در مبنای محاسبه و بهروزرسانی دادههای ذخایر است.
این اختلاف آماری نشان میدهد هنگام مقایسه جایگاه ایران با سایر کشورهای مسخیز، باید به سال انتشار دادهها و تعریف ذخیره توجه کرد. با این حال، وجه مشترک این برآوردها روشن است، ایران در میان کشورهای دارای ظرفیت قابل توجه مس قرار دارد و مسئله اصلی، نه صرفاً حجم ذخایر، بلکه تبدیل این ظرفیت معدنی به استخراج، فرآوری و تولید کاتد است.
بنابراین ایران از منظر ذخایر، جایگاه قابل توجهی دارد؛ اما مسئله اصلی از همین نقطه آغاز میشود اینکه چقدر از این ذخایر قابلیت تبدیل شدن به استخراج، کنسانتره، مس محتوا و در نهایت کاتد را دارد؟ پاسخ به این پرسش بدون بررسی وضعیت معادن بزرگ کشور ممکن نیست.
سرچشمه؛ قلب قدیمی صنعت مس ایران
در میان معادن مس کشور، سرچشمه همچنان مهمترین نام صنعت مس ایران است. این معدن در استان کرمان قرار گرفته و سالهاست ستون اصلی تولید مس کشور محسوب میشود. اما اهمیت سرچشمه فقط به ذخایر شناختهشده آن محدود نیست؛ محدوده پیرامونی سرچشمه طی سالهای اخیر به یکی از مهمترین کانونهای اکتشافی کشور تبدیل شده است.
ورود سریدون به این مجموعه، معادلات سرچشمه را تغییر داده است. سریدون که به عنوان معدن شماره ۲ سرچشمه شناخته میشود، یکی از مهمترین ذخایر جدید مس ایران است. در گزارشهای اکتشافی، منابع زمینشناسی این کانسار در محدوده حدود ۳.۷ تا ۴ میلیارد تن اعلام شده و ذخیره قابل معدنکاری آن نیز در برآوردهای مختلف حدود یک میلیارد تن عنوان شده است.
اهمیت سریدون فقط در اندازه ذخیره آن نیست؛ این معدن نشان میدهد بخش مهمی از ظرفیت مس ایران ممکن است همچنان در عمق زمین و خارج از محدوده معادن قدیمی قرار داشته باشد و با حفاریهای عمیق و اکتشافات سیستماتیک قابل شناسایی باشد.
۵۵۰ هزار متر حفاری؛ اکتشاف مس وارد فاز تازه شد
تازهترین داده منتشرشده از عملکرد اکتشافی شرکت ملی صنایع مس ایران در سال ۱۴۰۴ نشان میدهد این شرکت در این سال ۵۵۰ هزار متر حفاری اکتشافی انجام داده است؛ رکوردی که منابع شرکت آن را بالاترین میزان حفاری در تاریخ فعالیت این مجموعه اعلام کردهاند.
نتیجه این حفاریها نیز صرفاً افزایش متراژ حفاری نبوده است. بر اساس گزارش منتشرشده در خرداد ۱۴۰۵، منابع زمینشناسی مس شرکت به ۲۲.۳ میلیارد تن رسیده و ذخایر معدنی قابل طراحی نیز افزایش یافته است.
در همین عملیات اکتشافی، عمیقترین گمانه اکتشافی کشور نیز در معدن مس میدوک حفر شد؛ گمانهای با عمق بیش از ۲۲۰۰ متر که رکورد پیشین گمانه ۲۱۰۰ متری سرچشمه را پشت سر گذاشت.
میدوک؛ دومینوی اکتشاف در کرمان
میدوک نیز یکی دیگر از پایههای اصلی صنعت مس ایران در استان کرمان است؛ اما اکتشافات جدید باعث شده ظرفیت این معدن فراتر از ذخایر شناختهشده گذشته ارزیابی شود.
در گزارش عملکرد اکتشافی سال ۱۴۰۴، ذخایر قابل طراحی میدوک با رشد قابل توجهی مواجه شده و از حدود ۷۹۳ میلیون تن به یک میلیارد و ۷۷۰ میلیون تن افزایش یافته است. این رشد نشان میدهد عملیات اکتشافی در معادن قدیمی نیز میتواند ذخایر قابل توجهی را به سبد توسعه اضافه کند.
درهزار نیز در همین استان از دیگر محدودههایی است که ذخایر قابل طراحی آن افزایش یافته و از حدود ۷۷۴ میلیون تن به ۸۷۰ میلیون تن رسیده است.
در نتیجه کرمان همچنان نه فقط بزرگترین استان از نظر ذخایر قطعی اکتشافشده، بلکه اصلیترین محور توسعه آینده صنعت مس ایران است؛ از سرچشمه و میدوک گرفته تا سریدون و درهزار.
سونگون؛ قطب مس در شمالغرب
در سوی دیگر کشور، آذربایجان شرقی با معدن سونگون یکی از مهمترین قطبهای مس ایران را در اختیار دارد. سونگون از نظر ذخیره و ظرفیت تولید، پس از مجموعههای اصلی کرمان در کانون برنامههای توسعه صنعت مس قرار گرفته است.
بر اساس اطلاعات منتشرشده درباره سونگون، ذخایر این معدن در پی عملیات اکتشافی افزایش یافته و از یک میلیارد تن عبور کرده است.
اما چالش اصلی سونگون در سالهای گذشته فقط استخراج نبوده؛ تکمیل زنجیره تولید یکی از مطالبات اصلی این مجتمع بوده است. سونگون سالها بخش قابل توجهی از تولید خود را به کنسانتره محدود کرده بود و توسعه واحدهای ذوب و تولید کاتد، به یکی از محورهای اصلی برنامههای توسعه آن تبدیل شده است.
در همین راستا، برای فاز سوم تغلیظ سونگون افزایش ظرفیت تولید کنسانتره تا حدود ۸۰۰ هزار تن هدفگذاری شده و این پروژه قرار است بخشی از مسیر تحقق برنامه تولید یک میلیون تن کاتد شرکت ملی مس را پوشش دهد.
همچنین پروژه کارخانه تولید مس کاتدی سونگون با سرمایهگذاری اعلامشده در دست اجرا قرار گرفته و برای آن زمانبندی راهاندازی و تحویل بهرهبردار در سال ۱۴۰۵ اعلام شده بود.
پروژههایی که قرار است ذخیره را به تولید تبدیل کنند
توسعه اکتشاف بدون توسعه ظرفیت استخراج و فرآوری، در نهایت فقط به افزایش اعداد ذخایر منجر میشود. بنابراین در سال ۱۴۰۳ برای شرکت ملی صنایع مس ایران ۱۷ پروژه زنجیره اصلی با سرمایهگذاری حدود ۴.۵ میلیارد یورو و ۱۳۰.۲ هزار میلیارد تومان در حال اجرا اعلام شده بود. این مجموعه شامل ۹ پروژه تغلیظ با ظرفیت مجموع سه میلیون تن کنسانتره مس، ۶ پروژه معدنی برای تأمین ۱۲۲ میلیون تن سنگ سولفور و دو پروژه ذوب و پالایش با ظرفیت ۲۸۰ هزار تن کاتد است.
معنای این ارقام برای صنعت مس روشن است؛ برنامه توسعه دیگر صرفاً افزایش تولید یک معدن خاص نیست، بلکه ایجاد زنجیرهای است که از معدن جدید شروع شود و تا کنسانتره، ذوب، پالایش و تولید کاتد ادامه پیدا کند.
گره اصلی؛ فاصله میان ذخیره و تولید
با وجود این ظرفیتها، صنعت مس ایران هنوز با یک شکاف مهم مواجه است؛ فاصله میان ظرفیت زمینشناسی و ظرفیت واقعی تولید.
ایران میتواند میلیاردها تن ذخیره و منابع زمینشناسی مس داشته باشد، اما تا زمانی که برای آنها معدن طراحی نشود، عملیات باطلهبرداری و استخراج انجام نگیرد، کارخانه تغلیظ ساخته نشود و ظرفیت ذوب و پالایش متناسب با خوراک معدنی افزایش پیدا نکند، این ذخایر اثر مستقیمی بر تولید نخواهند داشت.
سریدون نمونه روشنی از همین وضعیت است. کشف یک ذخیره چندمیلیارد تنی اتفاق مهمی است، اما فاصله میان کشف ذخیره تا رسیدن به تولید پایدار، به سرمایهگذاری، زیرساخت، مطالعات فنی، ماشینآلات، انرژی، آب و مجوزهای لازم نیاز داردکشف یک ذخیره چندمیلیارد تنی اتفاق مهمی است، اما فاصله میان کشف ذخیره تا رسیدن به تولید پایدار، به سرمایهگذاری، زیرساخت، مطالعات فنی، ماشینآلات، انرژی، آب و مجوزهای لازم نیاز دارد.
از سوی دیگر، افزایش ذخایر معادن موجود نیز میتواند عمر اقتصادی آنها را افزایش دهد. در چنین شرایطی، حفاریهای عمیق سرچشمه و میدوک، توسعه اکتشاف در سونگون و کشف ذخایر جدید در اطراف قطبهای موجود، برای صنعت مس ارزشی برابر با احداث یک واحد تولیدی جدید دارد؛ چرا که خوراک سالهای آینده کارخانهها را تضمین میکند.
اکتشاف؛ نقطه قوت جدید صنعت مس
آمارهای سالهای اخیر نشان میدهد اکتشاف در صنعت مس از وضعیت سنتی فاصله گرفته است. در سال ۱۴۰۲، نزدیک به ۹.۸ میلیون تن ذخیره قطعی جدید از محل گواهیهای کشف به ذخایر کشور اضافه شد و در سال ۱۴۰۴ نیز شرکت ملی مس با ۵۵۰ هزار متر حفاری رکورد تازهای ثبت کرد.
از طرف دیگر، عمق حفاریها نیز افزایش یافته است؛ گمانه بیش از ۲۲۰۰ متری میدوک نشان میدهد اکتشاف مس در ایران به سمت ذخایر عمیقتر حرکت کرده است.
این تغییر اهمیت زیادی دارد؛ زیرا بخشی از ذخایر سطحی و نزدیک به سطح در دهههای گذشته شناسایی شدهاند و کشف ذخایر بزرگ جدید، نیازمند استفاده از روشهای ژئوفیزیکی، ژئوشیمیایی و حفاریهای عمیقتر است.
مجوزها و زیرساختها همچنان مانعاند
در کنار سرمایهگذاری و فناوری، توسعه معدن با موانع نهادی و محیطزیستی نیز روبهرو است. بررسی مرکز پژوهشهای مجلس از فرآیند اکتشاف نشان میدهد در زمان دریافت مجوزها و استعلامهای مرتبط با ماده ۲۴ قانون معادن، دستگاههایی مانند منابع طبیعی و سازمان حفاظت محیط زیست سهم قابل توجهی از مخالفتها را داشتهاند و در سالهای مورد بررسی، روند مخالفتها افزایش یافته است.
این موضوع در معادن مس اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا بسیاری از ذخایر جدید در مناطقی قرار گرفتهاند که توسعه آنها نیازمند احداث جاده، تأمین برق و آب، ایجاد خطوط انتقال و زیرساخت فرآوری استبسیاری از ذخایر جدید در مناطقی قرار گرفتهاند که توسعه آنها نیازمند احداث جاده، تأمین برق و آب، ایجاد خطوط انتقال و زیرساخت فرآوری است. بنابراین حتی اگر اکتشاف به کشف ذخیره بزرگ منجر شود، تبدیل آن به معدن فعال نیازمند عبور از مجموعهای از موانع فنی، مالی، محیطزیستی و مجوزی است.
گزارش مرکز پژوهشها از یک مشکل پایهای دیگر تحت عنوان نبود پایگاه داده جامع و منسجم از سری زمانی استخراج معادن به تفکیک هر معدن، پرده برداشته است. همین مسئله موجب شده در برخی موارد برای محاسبه ذخیره باقیمانده، دادههای شرکتها و منابع مختلف کنار هم قرار گیرد.
نقشه مس ایران در حال تغییر است
اگر آمار ذخایر قطعی سال ۱۴۰۳ را کنار نتایج اکتشافات جدید قرار دهیم، یک تصویر دوگانه از صنعت مس ایران به دست میآید؛ از یک سو ذخایر رسمی همچنان بهشدت در چند استان متمرکز است و از سوی دیگر، عملیات اکتشافی در حال گسترش منابع و تغییر مقیاس ذخایر قابل طراحی است.
کرمان همچنان با فاصله زیاد قطب نخست کشور است؛ سرچشمه، سریدون، میدوک و درهزار در کنار دیگر محدودههای اکتشافی این استان، بخش مهمی از آینده صنعت مس را در اختیار دارند. آذربایجان شرقی با سونگون قطب دوم مهم کشور است و خراسان رضوی نیز با قرار گرفتن در رتبه دوم ذخایر قطعی اکتشافشده، ظرفیت قابل توجهی برای ورود به نقشه توسعه مس کشور دارد.
از سوی دیگر، حضور استانهایی مانند خراسان جنوبی، سمنان، مرکزی، هرمزگان، اصفهان، همدان، زنجان و یزد در فهرست ذخایر، نشان میدهد ظرفیت مس کشور محدود به سه معدن مشهور نیست؛ هرچند فاصله ذخایر این استانها با کرمان و خراسان رضوی بسیار زیاد است.
در واقع، مس ایران امروز در مرحلهای قرار دارد که مسئله اصلی دیگر فقط پیدا کردن معدن نیست؛ مسئله، سرعت تبدیل اکتشاف به ذخیره قابل معدنکاری، ذخیره قابل معدنکاری به استخراج و استخراج به محصول نهایی است.
رکورد ۵۵۰ هزار متر حفاری در سال ۱۴۰۴، رشد منابع زمینشناسی به ۲۲.۳ میلیارد تن، توسعه ذخایر میدوک و درهزار، ادامه توسعه سرچشمه و سریدون و برنامه افزایش ظرفیت سونگون، نشان میدهد موتور اکتشاف و توسعه معدنی مس روشن شده است.
اما برای اینکه این اعداد از دل گزارشهای اکتشافی بیرون بیایند و به تولید واقعی تبدیل شوند، باید حلقههای بعدی زنجیره نیز همزمان حرکت کنند؛ معدن، ماشینآلات، آب، برق، حملونقل، کارخانه تغلیظ، ذوب و پالایش. در غیر این صورت، ایران همچنان کشوری با ذخایر بزرگ مس خواهد بود؛ اما فاصله میان آنچه در اعماق زمین دارد و آنچه از معدن به بازار میرساند، پابرجا میماند.
